Een mantelzorger is iemand die langdurig en onbetaald zorg draagt voor een chronisch zieke, gehandicapte of hulpbehoevende partner, ouder, kind of ander familielid, vriend of kennis.

Mantelzorgers zijn geen beroepsmatige / professionele zorgverleners, maar bieden op vrijwillige basis ondersteuning aan de ander, omdat zij een vaak persoonlijke band hebben met hem/haar.

Wanneer u als mantelzorger actief bent, kan het soms zijn dat de zorg die u biedt, als zwaar en belastend ervaren wordt. Ook is het mogelijk dat u vragen heeft over de vorm van de huidige ondersteuning en/of begeleiding die u biedt bij de verzorgingstaken en/of dagbesteding van degene die uw zorg nodig heeft.

Ergotherapie kan samen met u de situatie in kaart brengen en advies geven m.b.t. de meest adequate ondersteunings- / begeleidingsvorm. Daarnaast kan de ergotherapeut samen met u oplossingen zoeken om overbelasting te voorkomen.

Voorbeeld uit de praktijk

Mw. G. (86-jaar):

“Mijn man heeft Alzheimer; desondanks is het voor ons erg belangrijk dat wij zo lang mogelijk samen in dit huis kunnen blijven, aangezien we hier al ruim 50 jaar wonen en dit huis voor mijn man bekend terrein is.

Ik merkte de laatste tijd echter dat de spullen in huis regelmatig verdwenen of op vreemde plekken opdoken, dat personen die regelmatig bij ons op bezoek komen, niet meer herkend werden en dat hij steeds meer moeite kreeg met aankleden / eten.

Hierdoor was ik constant alert op waar hij in huis was, wat hij aan het doen was, en nam ik veel taken die hij moeilijker begon te vinden, van hem over. Ook durfde ik het huis niet goed meer uit, bang om hem alleen thuis achter te laten.

Via de huisarts kregen mijn man en ik een verwijzing voor ergotherapie aan huis. In de eerste huisbezoeken werden uitgebreide gesprekken gevoerd over onze dagelijkse activiteiten, wensen en behoeftes, soms met z’n drieën, soms alleen met mijn man of alleen met mij. Daarnaast werden verschillende activiteiten geobserveerd.

Na deze gesprekken en observaties hebben we samen met de ergotherapeut verschillende mogelijkheden uitgeprobeerd om toch een aantal activiteiten deels door mijn man zelf te laten uitvoeren, met mijn toezicht op de achtergrond (bijvoorbeeld: spullen vast in de juiste volgorde klaarleggen, zodat er minder fouten in volgorde gemaakt konden worden / niet teveel overbodige spullen in het zicht, waar mijn man de draad door kwijt zou kunnen raken). Ook gingen belangrijke papieren / onveilige voorwerpen in af te sluiten kasten of kamers waar mijn man niet meer komt / die afgesloten konden worden.

Voor het herkennen van personen werd een  ‘smoelenboek’ geadviseerd, waarin foto’s van, voor ons belangrijke, personen (familie / vrienden / kennissen / etc.) geplaatst kunnen worden, zodat we dit boek er regelmatig bij kunnen pakken, als een soort van geheugen-foto album-oefening.

En om toch met een gerust hart de deur uit te kunnen gaan op gezette tijden, heeft de ergotherapeut informatie verstrekt over verschillende mogelijkheden m.b.t. vrijwilligers die op deze momenten bij mijn man aanwezig kunnen blijven, of soms zelfs lekker met hem op stap kunnen gaan!”